Een appeltaart krijgt meer likes dan jouw expertise

Peter de Vroed. Your Health Huddle • Blog

Een foto van een appeltaart krijgt honderden likes. Een doordachte post over stressmanagement krijgt er twintig. Waarvan de helft van collega’s.

Een kat in een te kleine doos gaat viral. Een carrousel over burn-outsignalen bereikt 25 mensen.

Een coach die danst op trending audio: tienduizenden views. Dezelfde coach met een genuanceerd stuk over haar vakgebied: stilte.

Dit is geen toeval. Dit is het ontwerp. En zodra je dat begrijpt, stop je met jezelf de schuld geven.

Het circus en de professor

Social media heeft één doel. Niet jou helpen. Niet je cliënten helpen. Niet de wereld informeren. Het doel is: mensen laten scrollen. Zo lang mogelijk. Zo vaak mogelijk. Want scrollen = advertenties zien = geld.

Alles wat mensen láát scrollen wordt beloond. Een appeltaart laat je even stoppen. Dopamine. Een kat in een doos laat je glimlachen. Dopamine. Een baby die citroen proeft. Dopamine.

Een genuanceerde uitleg over het autonome zenuwstelsel? Geen dopamine. Begraven.

Het algoritme kan geen verschil maken tussen een briljant therapeutisch inzicht en een stuk fruit. Het meet maar één ding: stoppen mensen met scrollen? Ja? Meer laten zien. Nee? Weg ermee.

Jouw diepgaande kennis wordt begraven. De watermeloen wordt gevierd. De appeltaart wint. Altijd.

Social media is een circus. In een circus wint de clown altijd van de professor. Niet omdat de professor niets te zeggen heeft. Maar omdat het publiek niet voor de professor is gekomen.

De wiskunde die niemand je vertelt

500 volgers klinkt als iets. Totdat je het doorrekent.

Organisch bereik voor zakelijke accounts op Instagram: onder de 5%. Dat zijn 25 mensen die je post zien. Van die 25 scrollen er 20 door. Vijf lezen het. Twee liken het.

Anderhalf uur werk. Twee likes.

Weet je wat diezelfde anderhalf uur oplevert als je een cliënt helpt? Een behandeling. Een tevreden cliënt. Een review. En die review trekt de volgende cliënt aan.

De ROI van inhoudelijke content op social media is niet laag. Hij is negatief. Er gaat meer energie, tijd en mentale ruimte in dan er ooit uitkomt. Maar de hele industrie doet alsof het een kwestie van “consistenter posten” is. Drie keer per week. Dan groeit het vanzelf.

Nee. Dan is het drie keer per week teleurstelling in plaats van één keer.

De onmogelijke concurrentiestrijd

Therapeuten en coaches concurreren op social media niet met elkaar. Ze concurreren met alles.

Met katten. Met appeltaarten. Met baby’s. Met een man die van een opblaasband valt. Met een hond die scheef naar de camera kijkt. Met brood met pindakaas dat er onverklaarbaar bevredigend uitziet.

En ze verliezen. Niet omdat hun inhoud slecht is. Maar omdat hun inhoud niet entertainend is. En entertainment is het enige dat het algoritme beloont.

Een therapeut die een inhoudelijk sterke post maakt over pijnmanagement concurreert in dezelfde feed met iemand die een watermeloen gebruikt als metafoor. De watermeloen wint. Niet omdat hij beter is. Maar omdat hij visueel is, onverwacht en grappig. Het brein reageert. Het algoritme beloont.

Ondertussen wordt de post over pijnmanagement geschreven door iemand met jaren ervaring en duizenden uren klinische praktijk, gezien door 23 mensen. Van wie de meeste collega’s zijn.

Het is alsof je meedoet aan een hardloopwedstrijd terwijl de rest op motoren zit. Je kunt de beste hardloper zijn. Je verliest.

De echoput

En dan de ultieme ironie.

De mensen die de post wél lezen, wél liken, wél delen? Dat zijn bijna altijd collega’s. Andere therapeuten. Andere coaches. Die schrijven “Interessant!” eronder. Die delen het in hun story. Waar het gezien wordt door ándere therapeuten. Die het weer delen.

Therapeuten die content maken voor therapeuten. Coaches die content maken voor coaches. Een echoput van vakgenoten die elkaars posts liken terwijl de cliënten ergens anders zitten.

Want de persoon met rugpijn, burn-outklachten of slaapproblemen zit op dat moment niet op Instagram om een post te lezen over het zenuwstelsel. Die scrollt langs op zoek naar de volgende kat. Of de volgende appeltaart.

En als die persoon wél hulp zoekt? Dan Googlet hij “ik slaap slecht” en krijgt een lijst slaaptips. Geen professional die hem kan helpen. Hij weet niet eens dat een slaapcoach bestaat. Niet omdat die er niet is. Maar omdat er geen plek is waar je in gewone taal kunt typen wat er speelt en direct de juiste professional vindt.

De therapeut zit op Instagram. De cliënt zit op Google. Allebei op de verkeerde plek.

Het internet is een bibliotheek die is overgenomen door een clown. De boeken staan er nog. Maar niemand ziet ze want de clown staat ervoor.

En dan de comments

Stel dat het algoritme een keer meezit. Stel dat een inhoudelijke post bereik krijgt. Dan wordt het pas echt vermakelijk.

“Maar als je gewoon positief denkt word je toch vanzelf beter?”

“Mijn buurman drinkt elke ochtend selderijsap en die heeft nergens last van.”

“Dit is precies wat Big Pharma niet wil dat je weet!!”

En natuurlijk de collega die je nooit hebt ontmoet maar die onder jouw post een essay schrijft over waarom je het mis hebt. Met een link naar zijn eigen website. Collegialiteit anno 2026: jouw podium is mijn reclamezuil.

De keuze is dan: reageren en drie uur kwijt zijn aan een discussie met iemand die zijn kennis baseert op een halfgeluisterde podcast. Of het inslikken en voelen hoe het aan je vreet.

Dát is de prijs van zichtbaarheid op social media. Niet alleen dat niemand je ziet. Maar dat als ze je wél zien, het zelden de mensen zijn die je wilt bereiken.

De piramide van carrousels

Ondertussen zegt de marketingindustrie: het ligt aan jou. Je moet betere content maken. Consistenter posten. Hooks gebruiken. Controversiëler openen. Kwetsbaarder zijn. Authentieker. Menselijker.

Het is een eindeloze lijst van aanpassingen die jíj moet doen om mee te draaien in een systeem dat niet voor jou is gebouwd.

Het is alsof iemand zegt: je moet beter leren zwemmen. Terwijl je in kwikzilver zwemt. Je kunt de beste zwemmer ter wereld zijn. Het is nog steeds kwikzilver. Het probleem is niet je techniek. Het probleem is het medium.

En de marketingcoach die dit advies geeft? Die heeft 47.000 volgers. Weet je hoe? Door andere mensen te vertellen dat ze meer moeten posten. Het is een piramide. Maar dan met carrousels in saliegroen en oud roze.

Social media is entertainment. Punt.

Laten we stoppen met doen alsof het iets anders is.

Social media is gebouwd voor entertainment. Punt. Het verdienmodel is advertenties. De brandstof is aandacht. En aandacht gaat naar prikkels, niet naar kennis.

Dat is niet erg. Laat social media entertainment zijn. Laat de katten in dozen hun ding doen. Laat de appeltaarten floreren. Laat de watermeloenmetaforen viral gaan.

Maar het wordt wél een probleem als duizenden therapeuten en coaches zichzelf kapotwerken om mee te draaien in dat circus. Als ze uren besteden aan content die niemand ziet. Als ze zich rot voelen omdat hun bereik niet groeit. Als ze zichzelf afvragen wat ze fout doen.

Je doet niets fout. Het platform is niet voor jou gebouwd. Een vis die niet kan fietsen is geen slechte vis. Het is een vis op een fiets.

De vraag is niet: hoe word ik een betere clown? De vraag is: waarom sta ik in een circus?

Laat de appeltaart gewoon appeltaart zijn

Er is een andere manier. Eentje die niet draait op entertainment maar op relevantie. Niet op bereik maar op bewijs. Niet op posts maar op kwaliteit.

Een platform waar cliënten jou vinden. Niet door te scrollen, maar door in gewone taal te beschrijven wat er speelt. “Ik slaap slecht.” “Ik heb darmklachten.” “We praten langs elkaar heen.” Het platform matcht ze met de professionals die het beste passen. Op basis van reviews, specialisatie en bewezen kwaliteit. De cliënt hoeft niet eens te weten welk type professional hij zoekt. Jouw profiel groeit door elke cliënt die je goed helpt. Niet door elke post die je maakt.

Op maat gemaakte zelftests. Die kun je wél delen op social media. Niet als content die moet entertainen, maar als conversietool. Iemand herkent zich, vult in, krijgt een persoonlijk rapport en wordt automatisch lead. De opvolging sluit aan op de specifieke antwoorden die iemand heeft gegeven. Niet een standaard mailreeks. Persoonlijk. Relevant. Automatisch. Dat bestaat nergens anders.

Inzicht in je markt. De zelftests laten zien welke klachten het vaakst voorkomen, waar de behoefte zit en welke doelgroep het sterkst reageert. Data die je helpt je aanbod te verscherpen.

Social media mag weer worden wat het is: entertainment. Post je appeltaart als je er zin in hebt. Deel een foto van je koffie. Geniet ervan. Zonder de druk dat het cliënten moet opleveren.

En laat je expertise werken op een plek waar het gewaardeerd wordt. Waar het algoritme niet bepaalt wie je ziet. Waar de clown niet voor de boeken staat.

Klaar met concurreren tegen appeltaarten?

In ons gratis demo webinar laten we zien hoe je gevonden wordt door de cliënten die je nodig hebben. Zonder content te maken. Zonder algoritmes te pleasen. Zonder te verliezen van een kat in een doos.

➤ Meld je aan voor het gratis webinar

Beperkt aantal plekken. Ringlamp niet vereist. Appeltaart optioneel.